Spreken in het Openbaar

Voor een zaal met mensen staan en/of spreken, of zelfs in beperkte kring, is voor velen soms lastig en meer dan dat. Weet dan, dat geen spreker prettiger is om naar te luisteren, dan iemand, die gewoon, gewoon doet.

Sommige mensen hebben zichzelf omgeven met beton. Er kan niets wezenlijks meer uit en ook niet in. Je kunt er geen echt contact mee krijgen. Ze kunnen ingewikkelde stellingen verkondigen. Vaak heel knap, maar als het alleen uit het hoofd komt, zal het niet raken en beklijven.

En wat onthoudt een mens het best? De dingen die met gevoel beleefd zijn. Denk daar maar eens over na. Wat je beleefd hebt met een diep gevoel, is haarscherp in je geheugen gebleven. Of die ervaring nou negatief of positief was.

Het enige wat je als spreker of spreekster hebt te doen, is te weten waarover je praat, zodat dat je een zekerheid geeft, en te zorgen, dat stopwoordjes en nog zo wat kleine dingen, er niet (meer) zijn. Weet je niet, dat je ze hebt, of dat je bijvoorbeeld steeds aan je neus trekt?
Dat zijn dingen, die de lachlust, of irritatie, van de toehoorders op kunnen gaan wekken, waardoor jij als spreker of spreekster onzeker wordt. Of moet je alleen even over jouw angstdrempel heen?

In een aantal lessen lessen van mij, ben je er van af. En ga je het zelfs leuk vinden voor een groep te staan en voelt het niet langer, alsof je voor de leeuwen wordt geworpen. Veel mensen in zo’n groep tegenover je, durven zelf niet, en hebben best bewondering voor diegene, die daar wel staat!

Twaalf-en-een-half jaar gaf ik les bij het gerenommeerde communicatie instituut Rhetorica, (destijds gevestigd in Dordrecht). Niet om mensen allerlei onnatuurlijke gebaartjes aan te leren, maar om ze gewoon te laten zijn, die zij zijn.